1964 Alfa Romeo Giulietta TI

Alfa Romeo Giulietta TI – De gezinsberline met racegenen

Italië had in de jaren 60 een opmerkelijk andere voorstelling van hoe een gezinsberline eruit moest zien.

Ergens anders kreeg je vier deuren, een motor die vooral verantwoordelijk was voor het maken van geluid en een onderstel waarvan de meest sportieve discipline het oversteken van een spoorwegovergang was.

Bij Alfa Romeo kreeg je de Giulietta TI.

Vier deuren, achterwielaandrijving, handgeschakelde versnellingsbak, een laag gewicht en een toerenlustige viercilinder. Een auto waarmee je op maandag de kinderen naar school kon brengen en je op zondag op een bochtige landweg kon gedragen alsof er plotseling een startnummer op het portier stond.

Dit exemplaar dateert uit 1964, het laatste jaar van de derde serie. De carrosserie en het interieur werden volgens de verkoper volledig gerestaureerd en de motor werd onlangs uitgebreid gereviseerd. Sindsdien zijn er circa 2.000 kilometer afgelegd.

De geschiedenis – Alfa Romeo ontdekt de snelle familie

Toen Alfa Romeo de Giulietta halverwege de jaren 50 op de weg bracht, was het idee erachter voor die tijd bijna revolutionair: een relatief kleine, betaalbaardere auto moest toch beschikken over de technische ingrediënten die men met Alfa Romeo associeerde.

De Giulietta TI bracht dit recept naar de wereld van de vierdeursberline.

De afkorting TI stond voor Turismo Internazionale – en de naam maakte al duidelijk dat dit niet zomaar een Italiaans transportmiddel voor vader, moeder, twee kinderen en een mand vol tomaten moest zijn.

De Giulietta was compact en licht, de motor was voorin geplaatst en de aandrijfkracht ging naar de achterwielen. Precies zo stelde men zich bij Alfa Romeo een verstandige gezinsberline voor.

Wat op zijn beurt nogal wat zegt over Italië.

Techniek – 74 pk kan volkomen toereikend zijn

Onder de motorkap werkt een 1.290 cm³ grote viercilinder met 74 pk, gekoppeld aan een handgeschakelde vierversnellingsbak.

74 pk.

Tegenwoordig zijn er vermoedelijk krachtigere elektromotoren om de stoel van een SUV te verstellen. Maar dit getal vertelt slechts de helft van het verhaal.

De Giulietta weegt namelijk circa 900 kilogram.

En plotseling klopt alles.

Hier hoeven geen twee tonnen uit een bocht te worden geaccelereerd. Er is geen batterij ter grootte van een concertvleugel, geen keuze uit zeven rijprogramma’s en geen computer die zich afvraagt of de bestuurder werkelijk moet doen wat hij op dat moment van plan is.

Je hebt een motor, een versnellingsbak, achterwielaandrijving en daaromheen een verrassend lichte auto.

Dat is voldoende.

Dit exemplaar – Een Alfa die weer de weg op moest

Deze Giulietta werd volgens de verkoper uitgebreid gerestaureerd. De carrosserie werd volledig opgeknapt, evenals het interieur.

Vandaag de dag presenteert de sedan zich in grijs – een kleur die uitstekend past bij zijn ingetogen vorm.

Want de Giulietta TI hoeft niet te schreeuwen.

Geen gigantische luchtinlaten. Geen verbrede spatborden. Geen spoiler waarop je tijdens de lunch zou kunnen eten.

Alleen een compacte Italiaanse sedan met smalle stijlen, veel glas en die heerlijk moeiteloze elegantie die auto’s uit deze periode vandaag de dag zo sympathiek maakt.

Interieur – Nog voordat auto’s woonkamers werden

Ook het interieur werd volgens de verkoper volledig gerestaureerd en is uitgevoerd met grijze stoffen bekleding.

Hier wordt je eraan herinnerd hoe weinig een auto eigenlijk nodig heeft.

Een stuurwiel. Een paar instrumenten. Een versnellingspook. Stoelen.

Klaar.

Geen touchscreen. Geen submenu voor de ventilatie. Geen waarschuwing omdat ergens een smartphone niet verbonden is.

Je stapt in, start de motor en rijdt.

Een ronduit radicaal idee.

De motor – Fris gereviseerd en daarna gebruikt

De viercilinder kreeg in het recente verleden bijzondere aandacht.

Volgens de verkoper werd de motor onlangs volledig gereviseerd. Sinds de voltooiing van deze werkzaamheden heeft de Giulietta circa 2.000 kilometer afgelegd.

En juist dat laatste bevalt me.

Een pas gereviseerde motor die vervolgens slechts vijf kilometer van de trailer naar een tentoonstellingshal is gereden, vertelt weinig over hoe de auto zich daadwerkelijk in het dagelijks gebruik gedraagt.

Deze Alfa mocht na de werkzaamheden weer de weg op.

Zo hoort het.

ASI-Goldplakette – Een stukje Italiaanse klassiekerwereld

Volgens de verkoper beschikt de Giulietta bovendien over een ASI-Goldplakette.

Wie zich met Italiaanse klassiekers bezighoudt, komt vroeg of laat onvermijdelijk de ASI – de Automotoclub Storico Italiano – tegen. Het hoort bij de Italiaanse wereld van klassieke auto’s ongeveer net zo vanzelfsprekend als espresso, rode werkplaatskrikken en levendige discussies over welke motorolie de enige juiste is.

Bij een Italiaanse klassieker is een dergelijke historische verbinding daarom een mooi detail.

De persoonlijke geschiedenis – Je hebt niet altijd twaalf cilinders nodig

Het fascinerende aan een Giulietta TI is dat hij op het eerste gezicht helemaal niet fascinerend zou hoeven zijn.

Het is een kleine vierdeurs sedan.

Maar dan kijk je wat beter.

Achterwielaandrijving. Handgeschakelde versnellingsbak. Circa 900 kilogram. Een levendige viercilinder. Alfa Romeo-techniek uit een tijd waarin het merk zijn sportieve afkomst ook in auto’s verwerkte die eigenlijk voor dagelijks gebruik bedoeld waren.

En plotseling begrijp je waarom zulke auto’s vandaag de dag zoveel charme hebben.

Je hebt geen 300 pk nodig. Je hebt zelfs geen 100 nodig.

Je hebt een goede weg nodig en een reden om nog een kleine omweg te maken.

Conclusie – De kunst om van weinig heel veel te maken

Deze Alfa Romeo Giulietta TI uit 1964 is geen Italiaanse diva met twaalf cilinders en een motorkap die langer is dan sommige garages.

Het is iets veel nuchterders – en juist daarom bijzonder charmant.

Vier deuren. 1,3 liter cilinderinhoud. 74 pk. Vier versnellingen. Achterwielaandrijving. Circa 900 kilogram.

Daarbij komen een gerestaureerde carrosserie, een gerestaureerd interieur en een onlangs gereviseerde motor waarmee sindsdien al circa 2.000 kilometer is gereden.

Het resultaat is precies het soort klassieke Alfa Romeo dat eraan herinnert dat rijplezier vroeger niet bestond uit het zo vol mogelijk schrijven van een specificatieblad met paardenkrachten.

Men nam een lichte auto, een goede motor en achterwielaandrijving.

En als de familie mee wilde rijden, bouwde men er gewoon nog twee deuren in.